Kom maar, kipjes! / Hilde Peters

In alle eerlijkheid: dit boek heb ik volledig gemist toen het net nieuw in de bibliotheek was. Ik bekijk iedere week alle nieuwe jeugdboeken, stop in sommige briefjes als ik ze geplaatst wil hebben in Voorleeskast of MLP, zoek er boeken uit voor het voorlezen en probeer de rest in mijn hoofd op te slorpen. Bij deze is dat duidelijk niet gelukt, want toen mijn Boekstartcollega me op het net bekend gemaakte Prentenboek van het Jaar 2027 attendeerde, was mijn reactie vooral: Huh?

En, heel fijn volgens mijn collega: geschikt voor peuters èn kleuters. Dat is een enorme pré bij het Prentenboek van het Jaar. Evenals een Nederlandse auteur/illustrator (die dus lekker tijdens de Voorleesdagen het land in kan om op te treden) en liefst iemand die nog niet aan de beurt is geweest. Dit is een debuut van een Utrechtse, dus dat zit ook al goed.

Nog meer eerlijkheid: in eerste instantie was ik niet heel enthousiast over de illustraties. Ik denk vooral het kleurgebruik. Ik hou van meer vrolijk knallend, of juist ouderwetsachtige illustraties. Ook de rijm kon mij niet helemaal bekoren. Maar wellicht ben ik gewoon verwend: als het niet het niveau van Bette Westera of Edward van de Vendel heeft, ben ik algauw niet zo enthousiast. Maar dit is wel het Prentenboek van het Jaar 2027! En in aanloop daarnaartoe dus tijd voor wat beter kijken/lezen/voorlezen!

Klaartje woont met haar vader in een huisje in of vlakbij Utrecht. Dat wordt niet gezegd, maar op de achtergrond zie je de Domtoren, de Inktpot (uiteraard met UFO) en de Rabotorens (volgens de Rabobank ‘in de volksmond: de Verrekijker genoemd’). Erg leuk detail voor de Utrechters. Klaartje en papa hebben een weitje met kippen en een geit. Omdat er storm op komst is, moet Klaartje haar kippen in het hok doen. Maar dat vindt ze heel zielig voor haar ‘kipjes’ en daarom smokkelt ze haar kippen stiekem mee naar binnen. Spoileralert: na al haar pogingen om de kippen te verstoppen, blijkt papa de geit stiekem mee naar binnen te hebben genomen.

Eigenlijk zijn de illustraties heel leuk: de koddige kippen zijn hilarisch, er is heel veel te zien, geweldige details, zoals een speelgoedboerderij waarbij het boerpoppetje er precies zo uitziet als papa, een GVP100-poster boven de platenspeler (daar wordt toch iedere leesbevorderaar blij van), de kip die met duikbril op in de wc zit, de gebakken eieren-pyjama van Klaartje en – tot grote vreugde van de ouders – de geit die de brieven van de belastingdienst opvreet.

Het voorlezen was een groot succes: de kinderen vonden het leuk, de ouders vonden het leuk, en ik vond het leuk. We hebben veel gelachen. Van het rijm had ik helemaal geen last meer. En ik heb nog even aangewezen waar ik ongeveer woon.

Van niet heel enthousiast ben ik helemaal om: wat een leuk boek! Vrolijk, grappig, origineel verhaal, geestige illustraties met veel leuke details, geschikt om voor te lezen voor groepen, en voor peuters én kleuters! De Voorleesdagen, ik ben er helemaal klaar voor! ‘Wanneer zijn die eigenlijk?’, vroeg een moeder. Begin volgend jaar. ‘Huh?’ Mensen hebben vaak geen idee van hoeveel voorbereiding er op allerlei vlakken nodig is. Ik hoop trouwens dat het vingerpoppetje een kip wordt: een vingerkipje.