Boekmama

Over (jeugd)boeken en (voor)leesplezier

Tag: J.H. Gever (page 1 of 2)

Wat eet een miereneter?

Wat eet een miereneter? / Ross Collins ; vertaling [uit het Engels]: J.H. Gever

 

Miereneter wordt wakker en heeft honger. Maar, wat eet een miereneter ook alweer? Omdat hij er niet op kan komen, gaat hij bij andere dieren langs om het te vragen.

Lees verder

Ieber & Knoert, De jongen op de bank, Tijn Konijn wil skiën, Voor alle sterren in de nacht, Wat doen we met Toribio

Ieber & Knoert / Sanne te Loo


Monster Ieber vangt een vogeltje en wil het graag houden, maar volgens monster Knoert is dat heel zielig voor het vogeltje en hij laat het vrij. Daarop laat Ieber, zonder dat Knoert het weet, de cactus van Knoert ‘vrij’. Knoert is erg verdrietig over zijn verdwenen cactus, Ieber durft niet te zeggen dat hij de cactus buiten hun grot heeft geplaatst en de cactus begint allemaal gaten te vertonen. Gelukkig treffen ze, als de ongelukkige Ieber eindelijk heeft toegegeven wat hij heeft gedaan, buiten een cactus vol gaten waar kleurige vogeltjes in zijn gaan wonen en waar allemaal bloemetjes uit beginnen te groeien.

De jongen op de bank / Corrinne Averiss ; geïllustreerd door Gabriel Alborozo ; vertaling [uit het Engels]: door Ineke Ris


Tim kan niet spelen in de speeltuin, want er zijn te veel kinderen: hij past er niet tussen en ze maken te veel lawaai. Daarom blijft hij bij zijn vader (die druk is met laptop en papieren) op de bank zitten. Als de knuffel van een meisje op een hoog klimtoestel beland en niemand het lijkt te gaan pakken, vergeet Tim zijn verlegenheid/angst en klimt er op af: een mooie opening voor een nieuwe vriendschap. Spelend met het meisje is hij zijn zorgen vergeten en samen gaan ze heerlijk spelen tussen de andere kinderen.

Tijn Konijn wil skiën / Claudia Rueda ; vertaling [uit het Engels]: J.H. Gever

Tijn Konijn wil skiën, maar kan wel wat hulp gebruiken: er is geen sneeuw (kinderen mogen even met het boek schudden), er is een berg sneeuw op hem gevallen (kinderen mogen even op het boek kloppen om het van hem af te kloppen), er is geen berg om vanaf te roetsjen (kinderen mogen het boek scheef houden), hij stort in een ravijn (kinderen mogen het boek omdraaien om zijn val te breken), hij blijft in een boom hangen (kinderen mogen het boek terug draaien om hem uit de boom te bevrijden) en hij skiet in een gat (maar gelukkig blijkt dat zijn eigen konijnenhol te zijn). De voorleeskinderen waren er maar druk mee, maar zo’n interactief prentenboek doet het altijd goed.

Voor alle sterren in de nacht / Karl Newson ; met tekeningen van Chiaki Okada ; vertaling [uit het Engels]: Jesse Goossens


Warm prentenboek over een mama beer die haar kindje beer naar bed brengt. De kleine beer mag wensen doen en deze komen meteen uit: vliegen als vogels, zwemmen als vissen, zo klein worden als een lieveheersbeestje en zo groot worden als reuzen. Komen de wensen echt allemaal uit of zitten ze er gewoon heerlijk op los te fantaseren? Lief prentenboek, vooral voor op de bedrand.

Wat doen we met Toribio / Isol ; vertaling [uit het Spaans]: door Agnes Brunt


Jeeeh een nieuwe Isol! De Argentijnse Isol won in 2013 de Astrid Lindgren Prijs (oeuvre-prijs) en vanaf dat jaar zijn een aantal van haar bijzondere boeken in het Nederlands vertaald. Dit prentenboek gaat over jongetje Toribio dat ‘s nachts huilend zijn ouders roept, zijn vlees weigert te eten, geen middagdut wil doen, nog niet zindelijk is en niet gewassen wil worden. ‘Doen jullie dat ook?’, vroeg ik aan de voorleeskinderen. Nee, allemaal niet. Hun (groot)ouders die achter de kinderen zaten, zeiden niets, maar maakten geluiden waaruit ik kon opmaken dat zij daar heel anders over dachten 🙂 Via een advertentie in de krant komen Toribio’s licht wanhopige ouders bij iemand die hen kan ‘helpen’: ze hoeven alleen voor het slapengaan wat toverpoeder op Toribio’s kussen te strooien. En … het werkt! Toribio is niet meer bang in het donker, slaapt heerlijk overdag, wast zichzelf, eet zijn vlees en gaat voortaan op de eh kattenbak. Toch wel een schokkende metamorfose: Toribio zal verder door het leven gaan als een kat. ‘Is toch ook leuk!’, riep een enthousiaste kleuter. Jazeker: een kat is ook leuk. En de nieuwe Isol ook.

Ik zou wel een kindje lusten, Het nieuwe nest van de Kleine Marsus, De stations-muis, Een steen voor Sascha, De verwende prinses

Ik zou wel een kindje lusten / Sylviane Donnio ; Dorothée de Monfreid ; vertaling [uit het Frans]: J.H. Gever


Herdruk van wat jaren geleden, in een kleinere uitvoering nu. Grappig prentenboek over een krokodillenfamilie die alleen maar bananen eet, tot het kleine krokodilletje besluit dat hij ‘wel een kindje zou lusten’ en verder al het andere eten dat zijn ouders als alternatief aanbieden weigert.

Het nieuwe nest van de Kleine Marsus / Benjamin Chaud ; vertaling [uit het Frans]: Anne Marie Westra-Nijhuis


De Marsupilami is een fictief dier dat voor het eerst verscheen in de strip Robbedoes en Kwabbernoot. In dit prentenboek waait het nest van een familie Marsupilami’s in een grote storm kapot. Vol goede moed gaan zij op zoek naar een nieuwe plek, maar dat valt vies tegen: overal zit een dier dat brult dat het zijn plek is. Als ze met zijn allen een klein diertje uit een woeste rivier redden slaat de ongastvrije stemming gelukkig om.

De stations-muis / Meg McLaren ; vertaling [uit het Engels]: Kirsten Verhagen


Grappig prentenboek over een muisje dat op de afdeling Gevonden Voorwerpen op een station woont en werkt. Al mag hij zich volgens het handboek voor de stationsmuis absoluut niet aan mensen vertonen, toch verlaat hij zijn plek om in te grijpen als hij een klein jongetje zijn knuffellapje ziet verliezen. En dan blijkt lang niet iedereen bang te zijn voor muizen. Sterker nog: de stationsmuis wordt gewaardeerd!

Een steen voor Sascha / Aaron Becker ; vertaling van A stone for Sacha


Na de prachtige woordeloze prentenboekentrilogie Op reis, Zoektocht en Terug over twee kinderen die zich uit spannende avonturen weten te redden met hun gekleurde toverkrijtjes, is er nu een heel ander tekstloos prentenboek van Aaron Becker: Sacha’s hond is dood en nadat de familie hem in de tuin heeft begraven gaan ze naar het strand. Sacha verzamelt stenen en pakt uiteindelijk een wel heel bijzondere steen en maakt de ‘lezer’ samen met de steen een reis door de tijd: vanaf het moment dat de steen als meteoriet neerslaat op de door dinosaurussen bewoonde aarde. Sacha neemt de steen mee naar huis en daar krijgt het een mooie plek op het graf van de hond. Bijzonder mooi prentenboek, door NBD-Biblion ingedeeld bij thema Dood. Dat heb ik voor onze bibliotheek laten verwijderen: als het op het plankje staat bij de prentenboeken over doodgaan, wordt het hooguit geleend door mensen die bewust op zoek zijn naar dat onderwerp.

De verwende prinses / Karen van Holst Pellekaan & Myra Emmen Riedel


Deze verwende prinses is wel heel erg verwend. Haar lakei wordt horendol van haar en verzint steeds allerlei dingen die hij met haar wil doen (in een grote taart werpen, oprollen in het tapijt, opbergen in een koffer, afschieten in een boemerang naar de maan, op een kameel de woestijn in sturen), maar dat doet hij natuurlijk niet ….. tot hij het echt zat is en al zijn eerder bedachte wensen achter elkaar uitvoert. Wat zal de prinses doen als ze uiteindelijk weer terug is? Leuk verrassend einde.

Ernest en Celestine straatmuzikanten, Hoeveel weegt een lieveheersbeestje?, Ik wil NIET naar school!!, Ridder Tim wil vliegen, Vierkant

Iedere week lees ik vijf prentenboeken, die ik daarna voorlees in de bibliotheek. Ik zou over al deze prentenboeken EN de andere boeken die ik lees willen schrijven, maar ik merk dat dat lastig haalbaar is. Daarom ga ik voortaan de vijf prentenboeken in één blog beschrijven en dan per prentenboek maar één zin. Dat is in ieder geval het plan.

Ernest en Celestine straatmuzikanten / Gabrielle Vincent  ; vertaald uit het Frans

Jeeeh, eindelijk herdruk van de boeken van Brammert en Tissie! Even wennen aan de namen die nu de originele Franse namen blijven. Ik versprak me meteen bij het voorlezen en de moeders van de voorleeskinderen lachten en zeiden dat ik best wel de oude namen mocht gebruiken 🙂 Het dak lekt en om reparatie te kunnen bekostigen, snort Celestine Ernests oude viool op en probeert hem zover te krijgen dat hij op straat gaat spelen.

Hoeveel weegt een lieveheersbeestje? / Alison Limentani ; vertaald uit het Engels door Ineke Ris

Informatief boek in de vorm van een prentenboek waarin het gewicht van dieren wordt vergelijken: zoveel mieren wegen evenveel als een lieveheersbeestje, zoveel lieveheersbeestjes wegen evenveel als een … enz. Leuk en leerzaam, ook voor ouders bleek bij het voorlezen.

Ik wil NIET naar school!! / Stephanie Blake ; vertaling [uit het Frans]: Standaard Uitgeverij

Over Simon (ook wel Superkonijn) zijn al meerdere prentenboeken. In dit boek gaat Simon voor het eerst naar school en ziet daar vreselijk tegenop. Zijn ouders proberen van alles om hem gerust te stellen, maar Simon blijft roepen ‘Ik dacht het niet!’. Na aanvankelijk een traantje gelaten te hebben op school, wordt het een heel leuke eerste schooldag en als hij aan het eind wordt opgehaald roept hij dan ook ‘Ik dacht het niet!’

Ridder Tim wil vliegen / Judith Koppens & Eline van Lindenhuizen

Jongetje Tim wil vliegen, want ‘ridders kunnen alles’. Met zijn vriendinnetje knutselt hij vleugels en doet hij allerlei pogingen. Uiteindelijk valt hij: geschaafde knie en kapotte vleugels. Gelukkig weet mama een oplossing. Over Ridder Tim zijn inmiddels een paar prentenboekjes.

Vierkant / door Mac Barnett & Jon Klassen ; vertaling [uit het Engels]: J.H. Gever

Na ‘Driehoek’ over Driehoek die een gemeen grapje uithaalt met Vierkant, is er nu een prentenboekje over Vierkant. Vierkant sjouwt vierkante rotsblokken. Als Cirkel langskomt denkt ze dat het blok een precies gelijkend beeldhouwwerk van hemzelf is en vraagt ook een precies gelijkend beeldhouwwerk van haar te maken. Ze noemt hem een ‘genie’ en het lukt Vierkant niet haar te zeggen dat hij dat helemaal niet kan. Wanhopig gaat hij de hele nacht aan het werk. Gaat het hem lukken?

Die peer is voor mij!

Die peer is voor mij! / Anuska Allepuz ; vertaling [uit het Engels]: J.H. Gever

‘Dit boek gaat over …. ?’, vroeg ik aan de voorleeskinderen toen ik de kaft liet zien. ‘Muizen’, zeiden de kinderen. Maar op de eerste bladzijden is er geen muis te bekennen: het gaat over olifanten. De muizen komen een aantal pagina’s verder in het verhaal: piepklein. Dus wie niet oplet, mist ze. Maar ze zijn erg belangrijk in het verhaal: ineens is er een boom ontdekt met heerlijke peren. De olifanten proberen ieder voor zich (‘Die peer is voor mij!’) op allerlei manieren de hoge peer uit de boom te bemachtigen. Ondertussen werken de muizen samen om die peer te pakken te krijgen. De pogingen van de olifanten mislukken jammerlijk, de muizen slagen. Als de olifanten de muizen horen roepen ‘Die peer is voor ons!’ beseffen ze waarom het de muizen wel gelukt is: het zit ‘m in het woordje ons. Met dit besef komt het wel goed en uiteindelijk smult iedereen van de peren.

Dit had een braaf of moraliserend verhaal over samenwerking kunnen zijn, maar ook al is de conclusie duidelijk: het is een ontzettend grappig boek: het aftellen en de uitroepen van de muizen tijdens hun project, de idiote pogingen van de olifanten. Een boek mag zeker wel een boodschap hebben, als het maar leuk gebracht wordt. En dat is hier absoluut gelukt.

 

« Oudere berichten

© 2019 Boekmama

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑