Over (jeugd)boeken en (voor)leesplezier

Tag: Prentenboek (Pagina 39 van 43)

De stad van Ingela

De stad van Ingela / illustrator Ingela P. Arrhenius ; vertaling [uit het Frans]: J.H. Gever

Kijkboek in ouderwetse stijl (of retro of vintage of jaren ’50/’60-stijl, dat klink wellicht positiever) over het leven in de stad en allerlei zaken die je in veel steden tegenkomt. Van plekken om te bezoeken, tot vervoersmiddelen en verfraaiingen. Hoewel de illustrator Zweeds is, is het boek duidelijk Frans (met Jeu de boules en stokbroden) en specifieker: Parijs (ergens op de achtergrond de Eiffeltoren). Het boek is groot en de illustraties mooi en kleurrijk. Er valt een hoop te bekijken en te benoemen. Bij het voorlezen/bekijken in de bibliotheek (Hilversum) heb ik er van gemaakt: ‘Wat vind je allemaal in Hilversum?’, waarbij ik de enige was die niet in Hilversum woont, dus de kinderen moesten mij wel helpen. Dat deden ze vol enthousiasme, hier en daar waren ze het niet met elkaar eens en ook ouders deden mee en lieten van zich horen. Toen aan het eind van het boek een kind riep dat het boek saai was, vond ik dat dan ook niet helemaal geloofwaardig. Een bibliotheek stond er niet in, al dachten sommige kinderen van wel: ‘Is er een boekhandel in Hilversum?’. Antwoord: ‘Ja, daar zijn we nu.’

Het jongetje en de wereld

Het jongetje en de wereld / Sylvie Neeman ; Ingrid Godon ; vertaald [uit het Frans] door Marijke Arijs

Hartverwarmend verhaal over een jongetje dat geboren wordt en warm welkom wordt geheten door degenen die al op hem wachtten. Grappig genoeg is dit mooie verhaal voor de kinderen aan wie je het voorleest een sprookjesachtig verhaal over een jongetje dat in een sneeuwbol woont en op een dag, nieuwsgierig, besluit de bol te verlaten en de wereld te verkennen. Die lijkt in eerste instantie koud. En waar hij vandaan kwam was het nooit koud. Een beetje eng is het ook. En voor het eerst heeft hij honger, wat hij in zijn oude omgeving ook nooit heeft ervaren. Hij ziet wel allerlei dieren en interessante dingen. Maar mist zijn oude plekje toch wel erg. Gelukkig wordt hij doorverwezen naar het huis waar de anderen al op hem wachten en wordt hij daar met open armen ontvangen (op de illustratie zie je alleen vele armen die hem omhelzen). Hij besluit dat hij toch graag in deze nieuwe wereld wil blijven. De kinderen bij het voorlezen vonden het een mooi verhaal (al moest ik wel aan sommigen uitleggen wat een sneeuwbol is), ik zelf vond het fantastisch mooi. Een boek dat niet meteen opvalt en naar mijn verwachting ook niet zoveel uitgeleend zal worden, maar wat wellicht dankzij een prijs in het zonnetje zal worden gezet. Aanrader om te lenen, en zeker een aanrader om te geven als cadeau voor aanstaande of verse ouders.

Ik kan alleen wormen tekenen

Ik kan alleen wormen tekenen / door Will Mabbitt ; Nederlandse vertaling [uit het Engels]: Bibi Rumping

Lekker gek en origineel telboek, dat rechtstreeks vanuit de schrijver in de ik-vorm verteld wordt. De vorm was eventjes verwarrend voor de kinderen bij het voorlezen, maar na een korte uitleg leek het wel duidelijk. De schrijver/illustrator telt 10 wormen (want iets anders tekenen kan hij niet, beweert hij), waar hier en daar wat rare en verrassende dingen mee gebeuren. Soms is er wat verwarring (worm 9 blijkt worm 10 te zijn), omdat bijna alle wormen exact op elkaar lijken. Bijzonder grappig prentenboek, met lekker felle knalkleuren. Vooral het knalroze leverde bij het openslaan van het boek al heel veel negatieve en positieve reacties op šŸ™‚

Paul Poiret : dromen van de Oriënt

Paul Poiret : dromen van de Oriënt / Enzo PéreĢ€s-Labourdette

Het Gemeentemuseum in Den Haag geeft al jaren prachtige prentenboeken uit bij de tentoonstellingen, gemaakt door grote namen uit de kinderboekenwereld. En meerdere van deze boeken zijn ook in de prijzen gevallen. Dat de boeken ook best leerzaam zijn (ik heb ze allemaal gelezen/voorgelezen) merkte ik toen in vorig jaar voor het eerst in het museum was, en ik dankzij de prentenboeken van alles in de Wonderkamers (het interactieve gedeelte van het museum) herkende. Lees verder

Een perfect kind?

Een perfect kind? / Michaël Escoffier & Matthieu Maudet ; vertaald [uit het Frans] door Edward van de Vendel

Meneer en mevrouw de Vries gaan naar de supermarkt om een kind te kopen. Ze willen een perfect kind. Ze krijgen een laatste exemplaar, want de vraag naar perfecte kinderen is erg groot, aldus de verkoper. Het jongetje is inderdaad perfect: slaat een suikerspin af, want dat is niet gezond. Wanneer zijn ouders geen boodschappen hebben gedaan en de koelkast leeg is, zegt hij vrolijk dat het niet geeft en dat hij de volgende dag wel weer zal eten en als zijn vader hem vergeet uit school te halen en pas komt aanrijden als het al donker is, blijkt het jongetje dat als een mooie kans te hebben gezien om tot heel ver te tellen. Maar op het moment dat zijn ouders zich in de carnavalsdatum hebben vergist en het jongetje verkleed als bijtje naar school laten gaan (nota bene op de dag dat de schoolfotograaf komt) en hij op school wordt uitgelachen, krijgt hij bij thuiskomst een kleine woedeaanval. Het stelt niet veel voor, maar voor zijn ouders wel, want hij blijkt dus toch niet perfect te zijn en zijn ouders gaan terug met hem naar de supermarkt. Wanneer de verkoper het jongetje vraagt wat hij eigenlijk wil, vraagt het jongetje om perfecte ouders. De verkoper schiet in de lach: het idee! Die bestaan natuurlijk helemaal niet!

Grappig en origineel prentenboek. De kinderen bij het voorlezen leken zich vooral te verbazen over het perfecte gedrag van het jongetje: ze vonden het duidelijk niet normaal en wat zorgwekkend. Dat de ouders niet zo best bezig waren, leek ze minder op te vallen. Uit dit verhaal kan je concluderen: perfecte kinderen bestaan niet, net zo min als perfecte ouders. Het is alleen de vraag wie dat beter begrijpen: kinderen, of ouders?

 

« Oudere berichten Nieuwere berichten »

© 2026 Boekmama.nl

Thema gemaakt door Anders Noren — Boven ↑