Er gebeurde bijna niets / Meg Rosoff ; vertaald [uit het Engels] door Jenny de Jonge

De Britse Callum heeft een ellendige zomer gehad in een Frans dorpje, bij een gastgezin waar hij zich vreselijk ongemakkelijk voelde en bijna geen woord Frans durfde te spreken. Met een stiekeme en onbeantwoorde verliefdheid voor gastgezindochter Élodie. Als het eindelijk tijd is om vanuit Parijs de trein terug te pakken, krijgt hij een paniekaanval en in de paar minuten die hij daarna nog heeft om in te stappen besluit hij in Parijs te blijven.

Dit is het derde en laatste deel van het zinderende zomerdrieluik van Meg Rosoff. De delen staan los van elkaar, spelen op totaal andere plekken en met andere personages, maar hebben als grote gemene delers: zomerse hitte, jonge personages, toestanden, vooral veroorzaakt door één persoon met wankele psychische aard, waarvan de personen eromheen vooral het slachtoffer zijn. En ik heb van alle drie erg genoten.

Callum is zijn bagage kwijt, heeft zijn ouders niet ingelicht, heeft in principe geen geld (behalve de meegegeven creditkaart van zijn vader voor noodgevallen), en geen onderdak. En het is loeiheet. Wat hij wel heeft is het telefoonnummer van zijn ooit naar Parijs verhuisde neef Harrison, die hij eigenlijk niet kent.

Zodra Callum met Harrison in contact heeft weten te komen in de hoop op onderdak en verkoeling, begint alles al snel volledig uit de hand te lopen en vindt Callum zichzelf ‘s nachts achterop een motor bij de aantrekkelijke en mysterieuze Lilou, die hem zo goed als ontvoerd heeft, voor een dollemansrit door Parijs, op zoek naar een gestolen Matisse, een gestolen hobo, en een stiefbroer in zorgwekkende toestand.

Maar behalve dat het een rollercoaster van uit de hand gelopen toestanden is, is Er gebeurde bijna niets supergrappig, vooral de gesprekken en al helemaal Callum zelf. Vooral het laatste stuk, dat ik in de trein las, deed me zo vaak hardop lachen, dat er herhaaldelijk een ‘Wat nu weer?’ uit mijn man ontsnapte.

Moet je bij zo’n drieluik van losse delen nou een favoriet kiezen? Ga ik niet doen. Laat ik het zo zeggen: met Dat soort vrienden heb ik me zeer vermaakt, De Godden broers kropen onder mijn huid, en lieten me ietwat in verwarring achter, en Er gebeurde bijna niets was een achtbaanrit (een goeie achtbaan), waar ik hardop lachend in zat. Ik zou zeggen: lees ze allemaal. Liefst in de zomer, om het zomergevoel te versterken. Vanaf ca. 15 jaar.