Boekmama

Over (jeugd)boeken en (voor)leesplezier

Tag: Verliefdheid (page 1 of 2)

Bizar

Bizar / Sjoerd Kuyper

Bizar las ik van de zomer al. Ik twijfelde of ik het aan mijn 12-jarige dochter zou geven. Zou ze het leuk vinden? Zou het wat voor haar zijn? Of zou ze het een beetje raar en/of onbegrijpelijk vinden en er in vastlopen? Omdat ik een beetje bang was voor het laatste (normaal helemaal niet erg: gewoon stoppen en lekker een ander boek gaan lezen, maar bij deze zou ik het toch een beetje jammer vinden) en omdat ik dacht dat het wel zou aanspreken als ik het zou voorlezen en omdat ik het bij dit boek ook helemaal geen straf vond om het nog een keer te lezen, heb ik het dus ook nog voorgelezen.

Lees verder

Liefde is niet voor lafaards

Liefde is niet voor lafaards / Ulf Stark & Ida Björs ; vertaald [uit het Zweeds] door Edward van de Vendel

Het is een bijzonder koude winter en Freds vader is opgeroepen voor het leger. Het is oorlog en Fred is nu alleen met zijn moeder. Fred mist zijn vader erg en praat daarom tegen zijn vaders portret boven de kachel, die Fred daar zelf neergezet heeft ‘zodat hij het een beetje warm had’, maar het liefst praat hij tegen ‘de kier’: als hij de deur van de diepe kast met kleren van papa erin open zet, kan hij zich inbeelden dat hij met papa praat. Zo wil Fred bijvoorbeeld graag met papa praten over Elsa, een stoer meisje met gespierde armen en woeste krullen, waar hij verliefd op is.

Hoewel het oorlog is, spelen er geen gruwelijkheden in dit boek. Vader is natuurlijk wel weg, het eten is op rantsoen en Fred en zijn beste vriend Oskar maken de schooldirecteur woedend door een Hitlersnorretje op het schoolskelet te pakken. Het gaat er in dit boek vooral over hoe Fred en zijn moeder het samen zien te redden, zonder papa en met weinig eten en weinig geld. En natuurlijk over Fred’s eerste verliefdheid.

Het verhaal speelt zich af in de dagen voor kerst, al is het boek eigenlijk het hele jaar mooi. Ondanks de oorlog zit er zoveel liefde, warmte en vriendelijkheid in dit boek. De illustraties (met pen en verf) passen mooi bij het tijdsbeeld. Al met een heel lief en ontroerend verhaal. Voor kinderen vanaf ca. 8 jaar, om zelf te lezen of om voor te lezen.

Kreeg een Vlag en Wimpel van de Griffeljury 2019

Op een verre planeet

Op een verre planeet / tekst Julia Donaldson ; met illustraties van Axel Scheffler ; vertaald [uit het Engels] door Bette Westera

Op een verre planeet wonen twee soorten ruimtewezens: de Rooien en de Blauwen. Margreet is een Rooie en Daan een Blauwe. Als ze op een dag even geen zin hebben in spelen met hun soortgenoten, sluipen ze (onafhankelijk van elkaar) weg naar het Worzelerwoud ‘waar het naar fretzels ruikt en naar vlaaibomenhout.’ Deze ontmoeting is het begin van een vriendschap.

Lees verder

De onverwachte held van kamer 13B

De onverwachte held van kamer 13B / Teresa Toten ; vertaling [uit het Engels] Esther Ottens

Als je een boek jaren geleden hebt gelezen (in 2015 in dit geval, vertelt de Bibliotheek Wise app mij), kun je het dan nog aanraden in de bibliotheek? Jazeker! En dat doe ik met deze dan ook regelmatig. Maar kun je er nog een blog over schrijven? Nee, dat moet je toch echt vlak na het lezen doen. Gelukkig heb ik het tekstje dat ik ooit over dit boek op Facebook zette teruggevonden (ik had toen nog geen blog, maar schreef af en toe wat op Facebook als ik enthousiast was) en plaats deze alsnog hier:

‘Dit boek had ik voor mezelf klaarliggen, maar gaf het eerst aan Kasper die om een boek vroeg. Waar hij normaal weken en weken over een boek doet, was deze binnen een week uit en had ook nog eens een leeshonger in hem opgewekt. En terecht! Geschreven vanuit een (fictieve) jongen met dwangneurose. Een jongen die zo leuk lief en ontzettend geestig is, dat ik ondanks de ellende (en die is groot, en wordt steeds groter) op bijna elke bladzijde op zijn minst zit te gniffelen. Net wel (op pagina 198) voor het eerst een traantje weggepinkt). Met recensie erbij van JaapLeest, omdat ik me er ontzettend in kan vinden. Zeker de laatste zin: “Na het dichtslaan houdt iedere lezer van Adam en gunt hem alle geluk van de wereld, dat kan niet anders”.’

Dat was eigenlijk wel heel erg kort (lees dus vooral de recensie van Jaap Friso) en ook had ik het boek nog niet uit, maar ik was kennelijk zo enthousiast dat ik het graag wilde delen. Grappige is dat er boeken zijn die ik heel mooi vind, maar die in de loop van de jaren vervagen in mijn hoofd. Deze niet. Bovendien krijg ik regelmatig van klanten aan wie ik het heb aangeraden terug dat ze het zo mooi hadden gevonden.

Dit was trouwens de eerste recensie die ik las van Jaap Friso: ik had toen recensies zitten googlen om degene die me het meeste aansprak erbij te plaatsen en met die van Jaap was ik meteen om: sinds die tijd lees ik al zijn recensies op www.jaapleest.nl. Dat er zulke fijne recensenten zijn heeft mij ook lang tegengehouden om zelf een blog te beginnen. Want wie ben ik nou helemaal? Geen recensent in ieder geval. Maar aangezien ik toch stukjes bleef plaatsen op Facebook over boeken die ik mooi vond, moest ik me er wellicht maar eens aan wagen. En inmiddels doe ik het anderhalf jaar en vind ik het nog steeds heel leuk om te doen. Ik ben inderdaad geen recensent, maar wel een enthousiast boekenaanrader. Dat doe ik vooral op de bibliotheekvloer, en in mijn vrije tijd hier op mijn blog. En om mooie boeken en geweldige schrijvers kan sowieso nooit genoeg gejuicht worden.

Het dodenhuis

Het dodenhuis / Sarah Pinborough ; uit het Engels vertaald door Carla Hazewindus

Dit verhaal speelt in een tijd waarin mensen kennelijk niet meer ziek worden, een aantal uitzonderingen daargelaten. Er worden regelmatig bloedtesten gedaan bij kinderen om de ‘defecten’ eruit te pikken. Is de uitslag van je bloedtest niet goed, dan wordt je onmiddellijk opgehaald en afgevoerd naar het dodenhuis dat ergens ver weg op een eiland staat. Zonder enige informatie wordt je daar in het tehuis ondergebracht en zonder ook maar enige begeleiding of warmte of wat dan ook, krijg je de hoogst nodige zorg (bed, kleren, eten, onderwijs, onderdak). Wie ziek wordt, wordt ‘s nachts stilletjes afgevoerd en niemand hoort nooit meer wat wat over je. Niemand merkt dat je wordt afgevoerd, want alle kinderen moeten ‘s avonds verplicht ‘vitamines’ innemen, waarna ze in een comateuze slaap vallen.

Lees verder

« Oudere berichten

© 2020 Boekmama

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑