Boekmama

Over (jeugd)boeken en (voor)leesplezier

Tag: Verkeersongelukken

Kijk naar boven!

Kijk naar boven! / Jung Jin-ho ; vertaling uit het Engels

Dit prentenboek, dat bijna geheel zwart/wit is, begint met een auto-ongeluk waarbij meisje Miki haar benen bezeerd en per ambulance wordt afgevoerd (in 5 piepkleine niet dramatische illustraties: auto, boem, rollende band, ambulance, benen op brancard). Miki belandt in het ziekenhuis, in een rolstoel (tijdelijk of blijvend is onduidelijk) en kijkt vanaf het ziekenhuisbalkon (of is het balkon van haar eigen huis?) naar beneden. Ze ziet piepkleine mensen op een plein van bovenaf. Dat geeft een gek perspectief: ‘het lijken net mieren’. Ze kijkt en kijkt, maar niemand ziet haar. Totdat ze roept: ‘Hela, ik ben hier!’. Een jongetje kijkt. Miki en hij roepen naar elkaar. Het jongetje begrijpt haar perspectief en gaat op het plein liggen zodat zij hem helemaal kan zien. Andere mensen vragen waarom hij dat doet en gaan vervolgens ook liggen. Een fietser komt er bij liggen, een persoon met hond (die ook gaat liggen) en een stelletje doet liggend een dans. Het meisje op het balkon was steeds nauwelijks in beeld op de illustraties: je zag vooral wat haar. Maar nu iedereen voor haar is gaan liggen, zie je meer: een hele brede glimlach. Op de laatste pagina is het balkon leeg. Waar is Miki? Het plein heeft inmiddels een beetje kleur gekregen (o.a. lieflijke roze bloesem aan de bomen) en als je goed kijkt zie je een rolstoel staan, naast een bankje. En op dat bankje zitten een jongetje, en een meisje: het jongetje dat naar boven keek en Miki.

Wat een bijzonder boek! Kijken vanuit een heel ander perspectief, mooie illustraties waar je toch even goed naar moet kijken, het hoopvolle eind voor het eenzame kind. Ik vroeg me af hoe de voorleeskinderen het boek zouden vinden, of het niet te bijzonder was en of ze de zwart/wit-illustraties wel zouden waarderen. Maar ze gingen heel enthousiast in het verhaal mee, we hebben van alles bekeken en benoemd en ze vonden het einde ook heel mooi. Een boek dat denk ik niet direct gepakt zal worden in de bibliotheek, maar dat zeker de moeite waard is!

Vertaald vanuit het Engels (vertaler is niet vermeld), oorspronkelijke uitgever: Seoel : Hyeonamsa Publishing Co., Ltd. Ik ben nooit in Seoel geweest, maar wellicht verklaart de oorspronkelijke plek van uitgave dat iedereen in het boek zwart steil haar heeft.

Een verre plek vlakbij

Een verre plek vlakbij / Hayley Long ; vertaling [uit het Engels] Angelique Verheijen

‘Do not go gentle into that good night’.
Wanneer de ouders van Dylan (vernoemd naar de dichter Dylan Thomas) omkomen bij een auto-ongeluk, probeert Dylan zo goed mogelijk op zijn jongere broer Griff te letten. Lees verder

Neverworld Wake

Neverworld Wake / Marisha Pessl ; vertaald [uit het Engels] door Annelies Jorna

Het was niet de kaft die mij aantrok, en ook niet de titel: het stootte ook niet af, maar beiden vind ik vrij nietszeggend eerlijk gezegd. Het was de aanschafinformatie die mij deed besluiten het boek te lezen. Ik hoop dat de doelgroep (jongeren vanaf een jaar of 15) wel door de kaft worden gegrepen, of elkaar tippen over dit boek of dat bibliothecarissen ze op weg helpen, want het is een geweldig spannende doorlezer.

Lees verder

Er was eens een kasteel

Er was eens een kasteel / Piers Torday ; vertaald [uit het Engels] door Aimée Warmerdam

Al begint de titel met ‘Er was eens…’, het boek eindigt niet met ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Al speelt het verhaal zich af gedurende een witte kerst, het is geen kerstverhaal.

De dag voor kerst gaat het gezin Mallory (moeder en 3 kinderen) op weg naar opa en oma om kerst te vieren.  De kinderen hebben niet erg meegewerkt met zich aankleden en hun tas inpakken: oudste dochter Roos had zich verkleed (in badjas) als haar grote heldin de piratenkoningin, kwetsbaar dromertje Muis was zelfs nog in pyjama en had alleen zijn knuffelpaard Efel ingepakt en kleintje Esmee was nog maar een baby. Een wat opgefokte moeder wil gauw vertrekken: de weg gaat langs een berg en het is gaan sneeuwen. Onderweg gaat het steeds harder sneeuwen, het zicht is slecht, Roos wordt wagenziek en de kinderen maken ruzie. De perfecte ingredienten voor een ongeluk, en dat gebeurt dan ook.

Vanaf dat moment splits het verhaal zich in tweeen, waarbij het vooral om het verhaal van Muis gaat: Muis is in een soort hallucinogene angstdroom beland, waarbij zijn speelgoed tot leven is gekomen en hij op zoek moet naar ‘het kasteel’, waarbij niemand weet of het wel bestaat. Het verhaal is vaak sprookjesachtig, soms nachtmerrie-achtig, maar ook heel vaak grappig (zoals zijn knuffelpaardje Efel, dat is veranderd in een groot, vrouwelijk en vaak sarcastisch paard). Het andere verhaal is het verhaal van de andere gezinsleden, en vooral Roos die als enige bij bewustzijn is en zich bevindt in een auto die op kop staat (zij hangt ondersteboven in haar gordel) en moet constateren dat ze vast zit, moeder buiten bewustzijn is en Muis zich niet in de auto bevindt (Muis had vlak voor het ongeluk zijn gordel losgeklikt om zijn plastic T-rex te pakken te krijgen). En later wordt dat verhaal aangevuld met de reddingsactie die tot stand is gekomen zodra opa en oma alarm hebben geslagen omdat hun dochter en kleinkinderen nooit zijn aangekomen.

Er zijn twee helden in dit verhaal: Muis in zijn eigen koortsige fantasiedroom en Roos die, met de heldendaden van de piratenprinses als inspiratie, iedereen probeert te redden.

Ik vind het een heel bijzonder boek: de tweedeling, maar sowieso ook het ongeluk dat toch behoorlijk heftig is en dat je ook niet vaak tegenkomt in boeken voor deze leeftijd (9-12 jaar). Gedurende het grootste deel van het verhaal bleef ik me afvragen waar Muis was: lag hij verderop in de sneeuw? Was hij gewond? Onderkoeld? Of liep hij in verwarde toestand rond? En zou iedereen het wel redden? Dat maakte mij extra gehaast om door te lezen.

Ik moet niet te veel verklappen, maar ik zeg wel: het is geen kerstverhaal, er is geen happy end. De epiloog verzacht de pijn wel wat op het eind, al zou je zonder de epiloog het nog eventueel als een open einde kunnen beschouwen en er zelf een vrolijker einde bij kunnen bedenken.

Het boek is absoluut mooi en meeslepend. Toen ik het uit had, bleef het nog behoorlijk in mijn hoofd hangen. Gezien de heftigheid zou ik het vooral aanraden om voor te lezen, en anders voor kinderen die wel wat kunnen hebben.

In de Aanschafinfo van NBD-Biblion staat dat Muis autistisch is. Ik kan het niet helemaal uit het boek opmaken. Muis is wel erg jong voor zijn leeftijd, kwetsbaar en dromerig. Het enige wat mij op dat gebied opvalt is dat hij niet door het sarcasme van zijn paard Efel heen kan kijken en zien hoe ze hem steeds probeert te helpen en ook lief en bezorgd is.

 

© 2019 Boekmama

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑