Het licht tussen onze vingers / Benny Lindelauf

Benny Lindelauf heeft in ons huis de harten veroverd met “Tortot”, zoals wij altijd zeggen, maar de hele titel is natuurlijk Hoe Tortot zijn vissenhart verloor. Ik had wel opgepikt dat Benny Lindelauf een boek voor volwassenen had geschreven, maar wat geen jeugd is verdwijnt toch weer van mijn radar. Gelukkig bleef het wel hangen bij mijn schoonzusje, en kreeg ik het boek cadeau.

Hoe krijgt iemand het voor elkaar om gewond en ondersteboven bovenin een hoge boom te hangen? Dat is al een vraag die je je vanaf het begin afvraagt. Evenals: waarom zegt Walter op een slechte dag dat hij nul kinderen heeft, en op een goede dag één, terwijl het er twee zijn?

“Omdat Walter een lul is?”, zegt mijn man, die de bovenste alinea las toen ik deze net had getikt op mijn telefoon in de trein. Nee, dat is het niet zozeer. Het is meer een feest van foute beslissingen, stommiteiten en een soort emotioneel op slot zitten. Tijdens het lezen had ik vooral te doen met Walter.

Rij-instructeur Walter lijkt zijn leven weer op orde te hebben nadat zijn zoon een aantal jaar geleden vermist is geraakt. Maar als hij tijdens een rijles bijna een ongeluk veroorzaakt vanwege een plots opspelend spastisch been, moet hij een half jaar rust nemen. En dan begint alles steeds meer en steeds bizarder mis te gaan.

Benny Lindelauf weet weer levensechte personages neer te zetten. Soms moest ik om ze gniffelen, soms ook zuchten. En medelijden was er. Met fictieve personages. Die in steeds bizardere situaties terecht komen. Ik zou er meer over willen zeggen, maar ben bang dat ik dan ga spoileren.

Terwijl ik een erg slome en snel afgeleide lezer ben, heb ik dit boek razendsnel uitgelezen. Ik bleef enigszins door elkaar gehusseld en een tikje treurig achter. En het radiootje in mijn hoofd zette meteen en heel toepasselijk “Het komt nooit meer goed” van de Tröckener Kecks op. En ik dacht: laat het niet door je vingers glippen.