More than a woman : een ode aan de overvraagde veertig plus-vrouw / Caitlin Moran vertaald [uit het Engels] door Petra C. van der Eerden

Enige tijd geleden ontmoete ik een leuke vrouw op de jaarlijkse borrel van het boekenvak, en zij zei me dat ik een Caitlin Moran-vibe had. En ik had geen idee wie dat was. Ze liet een foto zien (knappe vrouw), en vertelde dat ze toffe columns en boeken schreef, over vrouw zijn, feminisme, ouder worden, en erg grappig was. Ik hoopte dat ik haar naam zou onthouden, want daar ben ik niet bijster goed in.

Mijn hoofd besloot bereid te zijn één naam te onthouden (en dat is al heel wat): niet die van de toffe vrouw die ik sprak (sorry: hopelijk kom ik je nog tegen in mijn bibliotheek), maar zowaar wel die van Caitlin Moran. Van de verschillende boeken die ik in de catalogus vond (fictie, non-fictie en gebundelde columns), leek die over de ouder worden vrouw mij het meest interessant voor mij als ouder wordende vrouw.

Caitlin Moran neemt ons mee in haar leven als vrouw van middelbare leeftijd (en dat van andere vrouwen) met de volgende onderwerpen: de altijd in de nek hijgende To Do-lijst, huwelijkse seks, peinzen over een goed huwelijk, de vulva (niet mijn woord), acceptatie van je lichaam, huiselijk geweld, kinderen, werkend ouderschap, opvoeden van tieners, zorg voor ouders, mannen en hun problemen, dat vrouwen moeten ophouden elkaar af te maken als een vrouw iets zegt of doet dat niet volgens de feministische maatstaf zou zijn, ouder worden, het enorme dal waarin haar dochter die een eetstoornis ontwikkelt (en gezin) terecht komt, zelfhulp, slechte huwelijken, alle plannen die mislukt zijn, crisis, de wereld willen veranderen en gelukkig zijn. Een hoop dus.

De oorspronkelijke Engelse uitgave is uit 2020, maar er zitten een paar heel actuele dingen in. Zo beschrijft Caitlin Moran dat vrouwenhersenen zich aanpassen aan het krijgen van kinderen, en de dag nadat ik dat las kwam in het nieuws dat uit een onderzoek van het Amsterdam UMC is gebleken dat vrouwenhersenen veranderen na het krijgen van een eerste (oké dat was al bekend) maar vervolgens ook weer bij een tweede kind.

Of over mannen en hun opgekropte emotionele problemen: “Maar verdriet wegdrukken heeft nog nooit iemand ervan afgeholpen. Voor een man is het alleen aanvaardbaar om te huilen als a) je voetbalteam een belangrijke wedstrijd verliest of b) als je Alexander de Grote bent en huilt omdat er geen nieuwe werelden te veroveren zijn. Doodvermoeiend – om werelden te moeten veroveren. Het is beslist een stuk efficiënter om je eigen wereld prettiger te maken, en bovendien hoef je dan Perzië niet binnen te vallen”. Hoe pijnlijk actueel nu de VS en Israël Iran hebben aangevallen.

Maar behalve soms erg actueel, is het boek vooral heel erg herkenbaar. Grappig herkenbaar, pijnlijk herkenbaar en verdrietig herkenbaar. En soms ook even helemaal niet: iedere (ouder wordende) vrouw is natuurlijk ook anders, maar ik denk dat iedereen er wel herkenning in vindt. En soms heb ik ook keihard zitten lachen. Zoals bij de niezende echtgenoot.

Aanvankelijk vroeg ik me af of de echtgenoot het erg fijn zou vinden zoals hij afgebeeld wordt (wel vol liefde), maar later ging ik me dat meer afvragen bij de dochter(s). Op dat laatste geeft het dank woord antwoord: “Allebei bedankt voor het lezen en goedkeuren van de stukken die specifiek over jullie gaan – al moest dat onder dwang – vooral Mijn Kind voor haar voorstel om überhaupt iets te schrijven over jouw zwartste jaren. ‘Ik denk dat mensen er iets aan kunnen hebben,’ zei je.” Daarom zoveel hartjes voor Het Kind!

Ondanks de soms zware onderwerpen die voorbij komen, is het grotendeels een heel grappig boek, kun je van alles uit halen waar je wat mee kunt en is het einde hoopgevend: ouder worden heeft een hoop voordelen, veel wordt makkelijker, je wordt wijzer. Omarm je oudere vrouwzijn, en de Heksenkring om je heen (je eigen geweldige middelbare vriendinnen). Ik heb genoten van het boek. Jammer dat het uit is. Bedankt voor het compliment en de tip!