Toen ik

Toen ik / Joke van Leeuwen

Misschien ben ik er een beetje laat mee: het boek is van 2017 en heeft inmiddels een Zilveren Griffel gewonnen, dus wellicht hebben jullie er allang over gehoord en het (voor)gelezen. Het is in ieder geval een heerlijk Joke van Leeuwen boek. Grappig hoe zij haar eigen stijl heeft en er niets is wat daar op lijkt. Toen ik gaat over het jongetje Deef, over gebeurtenissen in zijn leven en gedachtes in zijn hoofd. Er gebeurt niets spectaculairs, behalve in zijn fantasie die af en toe op hol slaat. Maar juist de gewone dingen worden zo mooi beschreven, en zeker met de geweldige grappige tekeningen erbij, dat ik het hele boek met een glimlach op mijn gezicht heb gelezen, met uitzondering van de momenten dat ik hardop moest lachen.
In mijn boekenkast staat een versleten versie van Een huis met zeven kamers van Joke van Leeuwen, een van mijn lievelingsboeken uit mijn jeugd: zo vaak in gelezen. Van Toen ik kreeg ik af en toe dat gevoel weer, alsof ik terug was in het huis van vroeger.
Het einde van Toen ik is zo lief (geen happy end, maar een lief moment tussen Deef en zijn moeder) dat ik er bijna een foto van zou plaatsen hier. Maar lees het liever zelf, of lees het voor. Ik zeg alleen: Ik hoef even niks te moeten. Zo’n mooie zin, die moet ik onthouden. Eh …wil.

 

Het gelukkige eiland

Het gelukkige eiland / Marit Törnqvist

Een meisje op een vlot van wrakhout is op zoek naar de horizon. Vele boten komt ze tegen, maar niemand weet haar de vertellen waar de horizon is. Nadat ze in noodweer is geraakt, ziet ze een bordje in zee staan dat wijst naar Het gelukkige eiland: ‘Daar wilde ze naartoe! De horizon kon wachten.’

lees verder

Ronja de roversdochter

Ronja de roversdochter / Astrid Lindgren ; vert. [uit het Zweeds] door Rita Törnqvist-Verschuur ; met tek. van Ilon Wikland

Er zijn toch best wel wat klassiekers die ik niet gelezen heb. Ik probeer daarom af en toe wat in te halen. En ik vraag mij daarbij ook altijd af of zo’n boek inmiddels wat gedateerd is, of dat we met een tijdloze klassieker te maken hebben. Ik heb het boek voorgelezen aan mijn 11-jarige dochter en we vinden samen dat het helemaal niet ouderwets is. Heerlijke zinnen om voor te lezen en de ouderwets woorden en uitdrukkingen die we tegen kwamen waren niet storend en vond ik eigenlijk heel leuk: ‘Dat had hij gedacht, dat stuk addergebroed!’. Het woord addergebroed zouden we mijns inziens zelfs opnieuw moeten gaan gebruiken. Regelmatig werd er iemand ‘naar de bliksem’ gewenst (waarbij ik aan Meneer Big van Gitte Spee moet denken) en een hele mooie: ‘het huilen stond hem nader dan het lachen’, een uitdrukking die ik ken van de boeken van Daan Zonderland, die mijn vader vroeger voorlas. De hier en daar mooie, ouderwetse woorden en uitdrukkingen  passen eigenlijk alleen maar bij het verhaal dat speelt in een sprookjesachtig bos in een onbekend land in ver vervlogen tijden.

Lees verder

De zweetvoetenman : over rechtszaken & regels (en een hoop gedoe)

De zweetvoetenman : over rechtszaken & regels (en een hoop gedoe) / Annet Huizing ; met illustraties van Margot Westermann

Als iemand mij ooit zou hebben gezegd dat ik op een dag een heel dik zwaar boek over het Nederlandse rechtssysteem zou lezen en daar heel veel veel plezier in zou hebben, zou ik dat vrij ongeloofwaardig hebben gevonden. Maar het is gewoon waar! Annet Huizing heeft een jeugdboek over rechtszaken en regels in Nederland geschreven waarbij alles ontzettend duidelijk wordt uitgelegd aan de hand van praktijkvoorbeelden. Dat klinkt nog steeds saai, maar de voorbeelden zijn buitengewoon interessant en heerlijk om te lezen. Een heleboel bekende zaken komen voorbij, maar ook zaken van veel langer geleden. Zaken die nu nog steeds van belang zijn, zoals die van het paard dat illegaal verkocht werd ten tijde van de Eerste Wereldoorlog en wat die zaak nu voor invloed heeft op de rechtspraak betreffende cybercrime.

Alles is in korte duidelijke stukjes ingedeeld en het geheel ziet er superaantrekkelijk uit door de illustraties van Margot Westermann. Het is een feest om te lezen, en om te zien. Als je het uit hebt blijk je per ongeluk heel veel te hebben geleerd en het Nederlandse rechtssysteem veel beter te begrijpen. En dan zijn er ook nog eens niet of nauwelijks jeugdboeken over dit onderwerp. Kortom: een enorme aanrader en een boek dat iedere bibliotheek in collectie zou moeten hebben.

De Zweetvoetenman is een van de 33 titels op de lijst Best Verzorgde Boeken 2017 en een van de genomineerden voor de Woutertje Pieterse Prijs 2018.

Het hoofdstuk over de Zweetvoetenman is overigens extra interessant voor bibliotheken: omdat dat gaat over een man met enorm stinkende voeten in een bibliotheek. Mocht de bibliotheek hem een verbod opleggen? En voor wie het niet wist: lastige en opmerkelijke bibliotheekbezoekers krijgen net zoals de zweetvoeteman bijnamen van het personeel (als het personeel hun echte naam niet weet). Liefst een duidelijk uiterlijk kenmerk of een bijnaam die het probleem aangeeft. Zo hebben ik in de loop van de jaren langs zien komen: de man met het hoedje, de getikte tweeling, het meisje/vrouw met de zwarte haarband, de man met de tulband (ook wel de man met de rubberen laarzen), de gluurder, de pornoman, de vrouw met de rollator, de vrouw in de scootmobiel, de alcoholist, de man met de legerjas, de stinkman, de plasman, de stalker van … en onze nieuwste: Superman.