De beroemde bereninvasie van Sicilië

De beroemde bereninvasie van Sicilië / geschreven en geïllustreerd door Dino Buzzati

Heel mooi boekje dat al in 1945 in Italië is uitgegeven, al moet ik toegeven dat ik dat jaartal alleen in recensies tegenkom, niet in het boek zelf. Dino Buzzati schreef en illustreerde het boek. De hoofdstukken beginnen met een zwart-wit illustratie, de andere illustraties zijn in kleur. Hier en daar gaat de vertelling over in dichtvorm.

Continue reading “De beroemde bereninvasie van Sicilië”

Meisje in het rood

Meisje in het rood / verhaal en illustraties van Roberto Innocenti ; geschreven door Aaron Frisch ; vertaling uit het Engels: Clavis Uitgeverij

Dit boek is al wat ouder (2015), maar het blijft een heel bijzondere. Sommige boeken zijn na een paar jaar al een beetje wazig geworden in mijn hoofd. Deze niet. Helaas wordt het weinig uitgeleend in mijn bibliotheek. Met dank aan Facebook die graag laat weten wat je precies een jaar, twee jaar, drie jaar en meer jaar geleden hebt geplaatst, heb ik het stukje weer terug dat ik in 2015 over dit boek schreef:

Wat als Roodkapje (of in dit geval Sophia) niet door een eng gevaarlijk bos moet om bij haar zieke oma (Nana) te komen, maar door een enge gevaarlijke stad? Want ook daar kun je stuiten op wolven die zich vriendelijk en hulpvaardig voordoen. Bijzonder B-prentenboek met tekst in tekstblokjes. Verhaal met fatale afloop, of met Happy End, want “Weet je nog wat ik zei over verhalen? Verhalen zijn magisch. Wie zegt dat er maar 1 einde is?”, aldus de verteller in de vorm van een piepklein lichtgevend dametje met breiwerk.

En toen, Sheherazade? En toen? : uit de verhalen van duizend-en-een-nacht

En toen, Sheherazade? En toen? : uit de verhalen van duizend-en-een-nacht / Imme Dros & Annemarie van Haeringen

‘Vaak dacht de koning na over Sheherazade en over hoeveel moed ze als vrouw moest hebben om iedere ochtend weer de dood onder ogen te zien, en hij vergeleek haar moed met die van zijn krijgers tijdens een veldslag en met de moed die hij zelf in een oorlog getoond had, en moest bekennen dat zij moediger was, met alleen haar woorden als wapens’.

Nadat koning Sjahriar zijn vrouw betrapt heeft met een slaaf en hen heeft omgebracht, eist hij iedere nacht een nieuwe bruid die hij na die nacht direct laat onthoofden. Zo kan geen vrouw hem nog ontrouw zijn. Om dit uitmoorden van jonge vrouwen te stoppen biedt Sheherazade zichzelf vrijwillig aan als nieuwe nachtvrouw. Zij vertelt de vorst de eerste nacht een verhaal, dat aan het einde van de nacht nog niet uit is. Om het einde van het verhaal te horen laat hij haar nog een nacht leven. Dit was juist Sheherazades plan en iedere nacht vertelt zij verder, maar nooit is het verhaal aan het einde van de nacht uit. En zo wordt binnen het verhaal over de vorst en de vertellende jonge Sheherazade het ene verhaal na het andere vertelt en soms zit er in die verhalen ook weer een verhaal, want in de verhalen die zij vertelt over Sinbad de Zeeman is Sinbad de verteller. Aan het einde van de verhalen is er steeds een soort herhaling die voor een fijne cadans zorgt.

Ik miste de verhalen van ‘Ali Baba en de veertig rovers’ en ‘Aladdin en de wonderlamp’, maar op het einde van het boek is er een stuk ‘Over de verhalen van Duizend-en-een-nacht’ waarin staat dat deze verhalen zijn toegevoegd in de eerste Europese vertaling door Fransman Antoine Calland in de 18e eeuw. Weer wat geleerd.

Heel veel was er nog niet voor kinderen wat betreft de verhalen van Duizend-en-een-nacht. En van wat er wel is, gaat het vooral om de toegevoegde verhalen van Alladdin en Ali Baba. Bovendien is deze bundel ook nog eens heel mooi, zowel de tekst van Imme Dros als de prachtige en herkenbare illustraties van Annemarie van Haeringen. Dikke bundel, met blauw op snee en oranje leeslint. De buitenkant op zich is al zeer mooi. Genomineerd voor de Woutertje Pieterse Prijs. De winnaar wordt over een paar dagen bekend gemaakt.

Roodkapje

Roodkapje / met illustraties van Mark Janssen ; tekst Efteling

Na ‘Niets gebeurd’ en ‘Dino’s bestaan niet’ komt Mark Janssen weer met een prentenboek met wonderschone illustraties. De tekst in deze versie deed mij erg denken aan de sprookjesplaat die wij vroeger bij mij thuis vaak draaiden. De tekst is prima, geen gekkigheden of toevoegingen. Het gaat hier juist om het bekende verhaal. En de illustraties maken het prachtig. Overduidelijk voor de Efteling gemaakt, althans: voor de liefhebbers van het Sprookjesbos is het zeer herkenbaar. Volgens mij klopt het heel erg met hoe het huisje van grootmoeder er daar uitziet. Anton Pieck op zijn Mark Janssens. Het verhaal was uiteraard heel bekend bij de kinderen bij het voorlezen in de bibliotheek. Ze deden dan ook enthousiast mee.