Ernest en Celestine straatmuzikanten, Hoeveel weegt een lieveheersbeestje?, Ik wil NIET naar school!!, Ridder Tim wil vliegen, Vierkant

Iedere week lees ik vijf prentenboeken, die ik daarna voorlees in de bibliotheek. Ik zou over al deze prentenboeken EN de andere boeken die ik lees willen schrijven, maar ik merk dat dat lastig haalbaar is. Daarom ga ik voortaan de vijf prentenboeken in één blog beschrijven en dan per prentenboek maar één zin. Dat is in ieder geval het plan.

Ernest en Celestine straatmuzikanten / Gabrielle Vincent  ; vertaald uit het Frans

Jeeeh, eindelijk herdruk van de boeken van Brammert en Tissie! Even wennen aan de namen die nu de originele Franse namen blijven. Ik versprak me meteen bij het voorlezen en de moeders van de voorleeskinderen lachten en zeiden dat ik best wel de oude namen mocht gebruiken 🙂 Het dak lekt en om reparatie te kunnen bekostigen, snort Celestine Ernests oude viool op en probeert hem zover te krijgen dat hij op straat gaat spelen.

Hoeveel weegt een lieveheersbeestje? / Alison Limentani ; vertaald uit het Engels door Ineke Ris

Informatief boek in de vorm van een prentenboek waarin het gewicht van dieren wordt vergelijken: zoveel mieren wegen evenveel als een lieveheersbeestje, zoveel lieveheersbeestjes wegen evenveel als een … enz. Leuk en leerzaam, ook voor ouders bleek bij het voorlezen.

Ik wil NIET naar school!! / Stephanie Blake ; vertaling [uit het Frans]: Standaard Uitgeverij

Over Simon (ook wel Superkonijn) zijn al meerdere prentenboeken. In dit boek gaat Simon voor het eerst naar school en ziet daar vreselijk tegenop. Zijn ouders proberen van alles om hem gerust te stellen, maar Simon blijft roepen ‘Ik dacht het niet!’. Na aanvankelijk een traantje gelaten te hebben op school, wordt het een heel leuke eerste schooldag en als hij aan het eind wordt opgehaald roept hij dan ook ‘Ik dacht het niet!’

Ridder Tim wil vliegen / Judith Koppens & Eline van Lindenhuizen

Jongetje Tim wil vliegen, want ‘ridders kunnen alles’. Met zijn vriendinnetje knutselt hij vleugels en doet hij allerlei pogingen. Uiteindelijk valt hij: geschaafde knie en kapotte vleugels. Gelukkig weet mama een oplossing. Over Ridder Tim zijn inmiddels een paar prentenboekjes.

Vierkant / door Mac Barnett & Jon Klassen ; vertaling [uit het Engels]: J.H. Gever

Na ‘Driehoek’ over Driehoek die een gemeen grapje uithaalt met Vierkant, is er nu een prentenboekje over Vierkant. Vierkant sjouwt vierkante rotsblokken. Als Cirkel langskomt denkt ze dat het blok een precies gelijkend beeldhouwwerk van hemzelf is en vraagt ook een precies gelijkend beeldhouwwerk van haar te maken. Ze noemt hem een ‘genie’ en het lukt Vierkant niet haar te zeggen dat hij dat helemaal niet kan. Wanhopig gaat hij de hele nacht aan het werk. Gaat het hem lukken?

Die peer is voor mij!

Die peer is voor mij! / Anuska Allepuz ; vertaling [uit het Engels]: J.H. Gever

‘Dit boek gaat over …. ?’, vroeg ik aan de voorleeskinderen toen ik de kaft liet zien. ‘Muizen’, zeiden de kinderen. Maar op de eerste bladzijden is er geen muis te bekennen: het gaat over olifanten. De muizen komen een aantal pagina’s verder in het verhaal: piepklein. Dus wie niet oplet, mist ze. Maar ze zijn erg belangrijk in het verhaal: ineens is er een boom ontdekt met heerlijke peren. De olifanten proberen ieder voor zich (‘Die peer is voor mij!’) op allerlei manieren de hoge peer uit de boom te bemachtigen. Ondertussen werken de muizen samen om die peer te pakken te krijgen. De pogingen van de olifanten mislukken jammerlijk, de muizen slagen. Als de olifanten de muizen horen roepen ‘Die peer is voor ons!’ beseffen ze waarom het de muizen wel gelukt is: het zit ‘m in het woordje ons. Met dit besef komt het wel goed en uiteindelijk smult iedereen van de peren.

Dit had een braaf of moraliserend verhaal over samenwerking kunnen zijn, maar ook al is de conclusie duidelijk: het is een ontzettend grappig boek: het aftellen en de uitroepen van de muizen tijdens hun project, de idiote pogingen van de olifanten. Een boek mag zeker wel een boodschap hebben, als het maar leuk gebracht wordt. En dat is hier absoluut gelukt.

 

Prentenboek van het jaar en Prentenboek top tien 2019

Woensdag 23 januari starten De Nationale Voorleesdagen 2019 en deze week zijn het Prentenboek van het jaar en Prentenboek top tien 2019 bekend gemaakt:

  • Als ik een dinosaurus had van Alex Barrow en Gabby Dawnay (Querido)
  • De kale boom van Tamara Bos en Barbara de Wolf  (De Vier Windstreken)
  • Dino’s bestaan niet van Mark Janssen  (Lemniscaat)
  • Een huis voor Harry van Leo Timmers (Querido Kinderboeken)
  • Gulzige geit van Petr Horácek (Lemniscaat)
  • Heb jij misschien Olifant gezien? van David Barrow (Gottmer)
  • Ossip en de onverwachte reis van Annemarie van Haeringen (Leopold)
  • Panda wil een vriendje van Jonny Lambert (Veltman)
  • Plasman van Jaap Robben en Benjamin Leroy (Gottmer)
  • Waar is Beer? van Emily Gravett (Gottmer)

Vijf hiervan heb ik een tijd gelezen voorgelezen in de bibliotheek en daarna wat over geschreven in de boeken app-groep waar ik stukjes voor schreef. Ik heb flink flink gescrold en ze terug gevonden:

Een huis voor Harry / Leo Timmers : Prentenboek van het jaar 2019

Harry de kat, die nooit het huis uit is geweest, gaat een vlindertje achterna en verdwaald. Hij zoekt een nieuw huis, maar vindt er geen een geschikt. Nieuwe vrienden vindt hij wel, en die helpen hem terug naar huis. Typisch Leo Timmers stijl, maar voor het eerste zonder uitbundige kleuren. Mooi prentenboek.

Heb jij misschien Olifant gezien? / David Barrow ; vertaling [uit het Engels]: J.H. Gever

Prentenboektopper! Verstoppertje met een olifant, die DENKT dat hij zich heel goed kan verstoppen. Net zoals peutertjes vaak 😂 Daarom herkenbaar voor ouders en erg grappig voor ouders en kinderen. Was zeer leuk om voor te lezen woensdag. Geweldige illustraties. Op de schutbladen familieportretten waaruit je kan opmaken dat het jongetje uit een gezin van blank en donker komt. Extra punt voor diversiteit en subtiliteit.
Aanvulling: Zilveren Penseel 2018

Als ik een dinosaurus had / Gabby Dawnay, Alex Barrow ; vertaald [uit het Engels] door Bette Westera

Dit is zo’n prentenboek waar ik lezend op kantoor al om moet gniffelen. Op rijm, vertaald door Bette Westera: dus dat zit wel snor.

* ik vrees dat ik bij het scrollen een stukje tekst ben vergeten, maar er kwam hierna nog iets over de diversiteit in het boek: zonder vermelding verder zie je kinderen op de prenten met allemaal verschillende huids- en haarkleuren

Dino’s bestaan niet / Mark Janssen

Grote formaat prentenboek met grote uitklapprenten, prachtig geïllustreerd: twee jongetjes gaan op dinojacht, maar die bestaan natuurlijk helemaal niet. De kinderen zien echter dat de onwetende jongetjes bovenop dino’s lopen, wat een ‘Jan Klaasen, pas op achter je!’-effect geeft.
Aanvulling: Vlag en Wimpel 2018 Penseeljury

Plasman / Benjamin Leroy & Jaap Robben

Briljant grappig prentenboek op rijm over superheld Plasman (superkracht: extreem kunnen plassen) die moet ingrijpen omdat de andere superhelden om vrij kinderachtige redenen verhinderd zijn. Waarbij ik kinderachtig in dit geval positief bedoel (bijvoorbeeld Batmans outfit is kapot, dus mama moet het nog even repareren met de naaimachine).

 

 

De stad van Ingela

De stad van Ingela / illustrator Ingela P. Arrhenius ; vertaling [uit het Frans]: J.H. Gever

Kijkboek in ouderwetse stijl (of retro of vintage of jaren ’50/’60-stijl, dat klink wellicht positiever) over het leven in de stad en allerlei zaken die je in veel steden tegenkomt. Van plekken om te bezoeken, tot vervoersmiddelen en verfraaiingen. Hoewel de illustrator Zweeds is, is het boek duidelijk Frans (met Jeu de boules en stokbroden) en specifieker: Parijs (ergens op de achtergrond de Eiffeltoren). Het boek is groot en de illustraties mooi en kleurrijk. Er valt een hoop te bekijken en te benoemen. Bij het voorlezen/bekijken in de bibliotheek (Hilversum) heb ik er van gemaakt: ‘Wat vind je allemaal in Hilversum?’, waarbij ik de enige was die niet in Hilversum woont, dus de kinderen moesten mij wel helpen. Dat deden ze vol enthousiasme, hier en daar waren ze het niet met elkaar eens en ook ouders deden mee en lieten van zich horen. Toen aan het eind van het boek een kind riep dat het boek saai was, vond ik dat dan ook niet helemaal geloofwaardig. Een bibliotheek stond er niet in, al dachten sommige kinderen van wel: ‘Is er een boekhandel in Hilversum?’. Antwoord: ‘Ja, daar zijn we nu.’

Driehoek

Driehoek / door Mac Barnett & Jon Klassen ; vertaling [uit het Engels]: J.H. Gever

Wie er geen moeite mee heeft als hoofdpersonen in prentenboeken niet zo sympathiek zijn, en de illustraties niet zoet en vrolijk gekleurd hoeven te zijn, kan een hoop lol hebben met de prentenboeken van Jon Klassen. De hoedentrilogie (Ik wil mijn hoed terug, Deze hoed is niet van mij, We hebben een hoed) die hij niet alleen geillustreerd, maar ook geschreven heeft, vind ik zelf briljant grappig.

In ‘Driehoek’, geschreven door Mac Barnett (eerder maakten zij samen Bas & Daan graven een gat), gaat Driehoek ‘een gemeen grapje’ uithalen met Vierkant. Hij heeft er al helemaal zin in. Het gemene grapje heeft te maken met Vierkants angst voor slangen. Het is gemeen en niet grappig. Nadat Vierkant zich rot is geschrokken, rent hij woedend achter Driehoek aan. Maar uiteindelijk kan hij Driehoeks huis niet in: een vierkant past niet door een driehoekvormige ingang (doet denken aan een vormendoos). In eerste instantie vindt Driehoek dat grappig, maar als Vierkant voor de ingang het licht blokkeert, blijkt Driehoek bang te zijn voor donker. Boontje komt om zijn loontje dus. Vierkant doet alsof hij dit zo van tevoren had uitgedacht, maar het boek eindigt met de vraag of dat wel zo is. De kinderen bij het voorlezen dachten van niet: het was toeval.

Origineel en grappig prentenboek over vormen, angsten en pestgedrag. Een leuk boek om het juist te hebben over pesten, gemeen zijn en wraak nemen.