Gewoon gek, De jager en zijn hond, Jij en ik, ik en jij, Van twee ridders, Woesssj!

Gewoon gek / Ingrid & Dieter Schubert


Helemaal niet nieuw (2012 eerste druk), maar als wij een prentenboekklassieker weer vers in collectie krijgen, lees ik die graag voor. Tegenstellingen uitgebeeld met prachtige en grappige illustraties van een heleboel soorten (menselijke) dieren. Er valt een hoop te kijken.

De jager en zijn hond : een wonderlijke reis door de wereld van Bruegel / Sassafras De Bruyn


Tekstloos prentenboek waarbij een jager en zijn hond door schilderijen van Bruegel reizen en regelmatig in problemen komen, bijvoorbeeld achterna gezeten door de Dulle Griet. Middels bladscheuren en opgekrulde hoekjes weten ze steeds weer te ontsnappen naar het volgende schilderij. Heel mooi en bijzonder boek. Leuk om te bekijken, maar natuurlijk ook goed bruikbaar om kinderen kennis te laten maken met Pieter Bruegel. Boek is dan ook te vinden bij de kunstboeken.

Jij en ik, ik en jij / Miguel Tanco ; vertaling [uit het Engels]: Lourens van Veluw

Wat een lief en waar gegeven: kinderen leren niet alleen van hun ouders, maar ouders ook van hun kinderen: zoals gezellig praten met onbekende mensen in de metro, je fantasie gebruiken (en geweldige avonturen beleven), dansen in de regen, genieten van kleine dingen. Conclusie: papa groeit met dank aan zijn kleine mannetje.

Van twee ridders / Imme Dros & Harry Geelen

Groot formaat prentenboek met lekker slordige verftekeningen, met een best heftig verhaal: papa, mama en tweelingbroertje krijgen een ernstig auto-ongeluk terwijl het andere tweelingbroertje (voor straf) niet mee was met de eerste rit in de nieuwe auto. Gelukkig komt het uiteindelijk goed, met dank vooral aan het niet-gewonde broertje die, zoals in de ridderverhalen die papa altijd vertelt, zijn tweelingbroer (mede-ridder) te hulp schiet. De voorleeskinderen zaten muisstil te luisteren.

Woesssj! / Louise Greig ; geïllustreerd door Júlia Sardà ; vertaald uit het Engels door Ineke Ris


Als Ed bij het bladeren vegen over zijn eigen bezem struikelt, krijgt hij een enorme woedeaanval: als een gek begint hij alles op een hoop te vegen, tot hij uiteindelijk een huizenhoge berg bladeren, met daarin dieren, mensen, auto’s, bussen en meer heeft geveegd. Kan hij nog terug? Hoe maakt hij dit ongedaan? Uiteindelijk wordt hij gered door een flinke wind die opsteekt en de berg uit elkaar blaast. Conclusie: word je heel boos, tel tot 10 en wacht tot de boze bui is overgewaaid.

Ik wil mijn mama!, Het meisje en haar zeven paarden, Het mooie dorpje Mooiezon, Spelen tot het donker wordt, De tijger in mij

Ik wil mijn mama! / Tony Ross ; vertaling [uit het Engels]: Loes Randazzo


De Kleine Prinses (inmiddels bij veel kinderen bekend van tv) brult continu om haar mama. Als de Kleine Prinses uit logeren gaat en merkt dat haar moeder weg is, is het even slikken. Gaat ze het dit keer redden zonder haar mama (en redt mama het eigenlijk wel zonder haar kleine prinses)?

Het meisje en haar zeven paarden / Hadi Mohammadi & Nooshin Safakhoo ; vertaald door Imme Dros 


Een meisje ligt in bed en verzint zeven paarden. Zes van hebben telkens iets (kleur, een plek om te staan, iets dat ze verzonnen hebben), het zevende paard heeft telkens niets. Daarom geven de zes paarden steeds iets van wat zij hebben aan het zevende paard, waardoor dat uiteindelijk alles van alles heeft. Als de paarden een veulen krijgen, geeft het zevende paard weer alles van alles door aan haar veulen. En uiteindelijk is er ook veel meer kleur in de kamer van het meisje in bed die alles verzonnen heeft. Het prentenboek is wat moeilijk, maar is ook heel mooi voor wie het niet allemaal begrijpt.

Het mooie dorpje Mooiezon / Edward van de Vendel en Suzan T’Hooft

Mooiezon is een vriendelijk dorpje waar alle dieren elkaar helpen. Maar als er een feest is loopt Miereneter zich ineens kwaad te maken over Grote Slome Panda, want wat heeft hij nu helemaal gedaan? Niets! De andere dieren weten wel van alles te noemen: Grote Slome Panda zorgt voor gezelligheid, troost, is heel lief, zonder hem is het niet leuk. Als iemand vraagt wat Miereneter zelf eigenlijk doet, blijkt hij eigenlijk ook niet zo actief te zijn. Panda staat op en geeft hem een dikke knuffel. Mooie conclusie kun je hier trekken: het gaat niet om wat je allemaal gedaan hebt, maar om wie je bent en hoe je voor anderen bent.

Spelen tot het donker wordt / Marit Törnqvist ; twee gedichten van Hans & Monique Hagen


Dit hardkartonnen boekje begint met een gedicht over een jongetje en en meisje die altijd samen spelen en eindigt met een gedichtje aan het einde van het boek waarin de (speel)dag ook eindigt. Hiertussen tekstloze prenten waarop de kindjes meestal samen spelen en soms alleen. Wat een prachtige, vriendelijke en herkenbare prenten van restaurantje spelen met heel veel poppen en knuffels, een supertreinbaan met houten rails bouwen, spelen in bad en in de sneeuw, op de muur tekenen. Het is allemaal heerlijk en herkenbaar, zowel voor kind als volwassenen. De voorleeskindjes stonden allemaal voor mijn voorleesstoel elkaar te verdringen om alles te kunnen bekijken en benoemen en op mijn knie lag een klein handje. Wat een fijn boekje! Voor peuters, maar ook nog heel leuk voor kleuters.

De tijger in mij / Marieke van Ditshuizen


Een wild jongetje wordt door zijn moeder altijd tijger genoemd. Als ze hem (hij is te druk binnen) buiten zet om in de zandbak te spelen, verandert hij in een echte tijger. Zijn vriendjes in de speeltijd slaan voor hem op de vlucht, maar mama geeft hem dikke knuffels als hij weer thuis is. Hij is wel wat wild, maar ook lekker zacht.

Beer of geen beer, Bloterik, Op avontuur met boeken, De piraten van Scheurbuikstrand, Voor altijd en even

Gisteren las ik weer vijf boeken voor in de bibliotheek en zelf vond ik Beer of geen beer de leukste en Voor altijd en even de mooiste. De kinderen hadden de meeste lol om Bloterik en Beer of geen beer.

Beer of geen beer : (we gaan het zien) / Karl Newson & Anuska Allepuz ; vertaald [uit het Engels] door Bette Westera


Beer is het even kwijt: wat voor dier is hij ook alweer? Wanhopig probeert hij allerlei dieren na te doen om te kijken of hij er ook zo een is. Overduidelijk niet dus. Uiteindelijk trekt hij zich terug voor een winterslaap en dan blijkt ook waarom hij zo in de war was. Erg leuk!

Bloterik / Sabine Büchner en Simone Hennig ; met tekeningen van Sabine Büchner


De voorleeskinderen hadden wel zin in een boek over een bloot jongetje en brulden al voor ik begon in koor ‘bloohoot! bloohoot!’ Bloterik is op gympen na altijd bloot, want kleren kriebelen, zitten naar of zijn stom. Alleen opa zeurt er niet over (de vraag is of hij het überhaupt ziet: hij heeft zijn bril nooit op). Als opa op een dag een ‘parachute’ (een uitgelubberde gebreide trui) uit de appelboom vist, blijkt Bloterik deze wel aan te willen. Sterker nog: die gaat nooit meer uit!

Op avontuur met boeken / Henk Linskens


Ode aan boeken, lezen en voorlezen, verteld vanuit een klein jongetje dat zich graag omringd met boeken en zich zoveel mogelijk laat voorlezen. Met boeken droomt hij, gaat hij op avontuur, haalt er kennis uit en vertelt zijn vrienden erover.

De piraten van Scheurbuikstrand / door Jonny Duddle ; vertaald [uit het Engels] door Bette Westera ; onder redactie van: Katie Haworth


Sanne uit Suf-aan-zee wordt door haar piratenvriendje Sammie opgehaald om op pirateneiland Scheurbuikstrand te komen helpen zoeken naar de schat van Dwaze Dries. De andere piraten daar vinden het keurige meisje maar niks, maar als Sanne een briljante ingeving krijgt, gaan de piraten deze landrot bijzonder waarderen.

Voor altijd en even / Sarah Jacoby ; vertaald [uit het Engels] door Imme Dros


Filosofisch verhaal over tijd: dat wachten lang duurt, maar dat je de tijd niet kan vasthouden als mooie tijden eindigen. Met wonderschone illustraties. Je zou zo mee willen met de trein naar opa en oma in het bos, waar oma gitaar speelt bij het kampvuur. Van mooie momenten kan je beter maar genieten, en vooral ieder moment dat je met de mensen bent van wie je houdt.

Mijn grote vriend Leeuwwitje

Mijn grote vriend Leeuwwitje / Jim Helmore & Richard Jones ; vertaald [uit het Engels] door Imme Dros

Caro is net verhuist naar een nieuw huis dat behoorlijk wit is van binnen. Als ze op onderzoek gaat, hij is bijna niet te zien, vindt ze een grote witte leeuw. Ze worden vriendjes, spelen samen (vooral verstoppertje is natuurlijk erg leuk met een spierwitte leeuw in een wit huis) en uiteindelijk geeft de leeuw haar het zetje dat ze nodig heeft om vrienden te maken met de kinderen uit de buurt (waarvan eentje al duidelijk toenaderingspogingen deed). Hoewel Caro graag wil dat de leeuw blijft, begint hij zich wat terug te trekken. En als mama de nieuwe vriendjes heeft uitgenodigd om het witte huis in vrolijke kleuren te verven, verdwijnt hij helemaal uit het huis. Maar hij laat nog weten, dat als ze hem zoekt, hij altijd te vinden zal zijn. En wie goed kijkt, ziet inderdaad op de laatste prent waarop je Cato aan zee ziet spelen, in de witte lucht een witte leeuw.

Lief prentenboek met mooie illustraties over een denkbeeldig vriendje dat een verlegen meisje over haar angst voor het maken van nieuwe contacten heen helpt.

 

En toen, Sheherazade? En toen? : uit de verhalen van duizend-en-een-nacht

En toen, Sheherazade? En toen? : uit de verhalen van duizend-en-een-nacht / Imme Dros & Annemarie van Haeringen

‘Vaak dacht de koning na over Sheherazade en over hoeveel moed ze als vrouw moest hebben om iedere ochtend weer de dood onder ogen te zien, en hij vergeleek haar moed met die van zijn krijgers tijdens een veldslag en met de moed die hij zelf in een oorlog getoond had, en moest bekennen dat zij moediger was, met alleen haar woorden als wapens’.

Nadat koning Sjahriar zijn vrouw betrapt heeft met een slaaf en hen heeft omgebracht, eist hij iedere nacht een nieuwe bruid die hij na die nacht direct laat onthoofden. Zo kan geen vrouw hem nog ontrouw zijn. Om dit uitmoorden van jonge vrouwen te stoppen biedt Sheherazade zichzelf vrijwillig aan als nieuwe nachtvrouw. Zij vertelt de vorst de eerste nacht een verhaal, dat aan het einde van de nacht nog niet uit is. Om het einde van het verhaal te horen laat hij haar nog een nacht leven. Dit was juist Sheherazades plan en iedere nacht vertelt zij verder, maar nooit is het verhaal aan het einde van de nacht uit. En zo wordt binnen het verhaal over de vorst en de vertellende jonge Sheherazade het ene verhaal na het andere vertelt en soms zit er in die verhalen ook weer een verhaal, want in de verhalen die zij vertelt over Sinbad de Zeeman is Sinbad de verteller. Aan het einde van de verhalen is er steeds een soort herhaling die voor een fijne cadans zorgt.

Ik miste de verhalen van ‘Ali Baba en de veertig rovers’ en ‘Aladdin en de wonderlamp’, maar op het einde van het boek is er een stuk ‘Over de verhalen van Duizend-en-een-nacht’ waarin staat dat deze verhalen zijn toegevoegd in de eerste Europese vertaling door Fransman Antoine Calland in de 18e eeuw. Weer wat geleerd.

Heel veel was er nog niet voor kinderen wat betreft de verhalen van Duizend-en-een-nacht. En van wat er wel is, gaat het vooral om de toegevoegde verhalen van Alladdin en Ali Baba. Bovendien is deze bundel ook nog eens heel mooi, zowel de tekst van Imme Dros als de prachtige en herkenbare illustraties van Annemarie van Haeringen. Dikke bundel, met blauw op snee en oranje leeslint. De buitenkant op zich is al zeer mooi. Genomineerd voor de Woutertje Pieterse Prijs. De winnaar wordt over een paar dagen bekend gemaakt.