Toen ik

Toen ik / Joke van Leeuwen

Misschien ben ik er een beetje laat mee: het boek is van 2017 en heeft inmiddels een Zilveren Griffel gewonnen, dus wellicht hebben jullie er allang over gehoord en het (voor)gelezen. Het is in ieder geval een heerlijk Joke van Leeuwen boek. Grappig hoe zij haar eigen stijl heeft en er niets is wat daar op lijkt. Toen ik gaat over het jongetje Deef, over gebeurtenissen in zijn leven en gedachtes in zijn hoofd. Er gebeurt niets spectaculairs, behalve in zijn fantasie die af en toe op hol slaat. Maar juist de gewone dingen worden zo mooi beschreven, en zeker met de geweldige grappige tekeningen erbij, dat ik het hele boek met een glimlach op mijn gezicht heb gelezen, met uitzondering van de momenten dat ik hardop moest lachen.
In mijn boekenkast staat een versleten versie van Een huis met zeven kamers van Joke van Leeuwen, een van mijn lievelingsboeken uit mijn jeugd: zo vaak in gelezen. Van Toen ik kreeg ik af en toe dat gevoel weer, alsof ik terug was in het huis van vroeger.
Het einde van Toen ik is zo lief (geen happy end, maar een lief moment tussen Deef en zijn moeder) dat ik er bijna een foto van zou plaatsen hier. Maar lees het liever zelf, of lees het voor. Ik zeg alleen: Ik hoef even niks te moeten. Zo’n mooie zin, die moet ik onthouden. Eh …wil.

 

De grote verboden zolder

De grote verboden zolder / Edward van de Vendel

De grote zolder is een verboden plek voor Eddie (verboden door zijn ouders) omdat het een gevaarlijke plek is: er zijn stukken waar je doorheen kunt vallen. Maar sinds het ‘beschadigde’ meisje Linea bij het gezin logeert, komt hij er wel: Linea komt Eddie regelmatig ‘s nachts uit zijn bed halen om hem mee te nemen naar zolder waar ze droomachtige dingen beleven. Of droomt hij het maar? Uiteindelijk beginnen de zolderavonturen meer op nachtmerries te lijken en moet Eddie Linea’s demonen verslaan. Alles wat ze in de nacht op zolder meemaken lijkt verband te hebben met de gezinssituatie van Linea.

Lees verder

Dit is geen bedtijdverhaaltje

Dit is geen bedtijdverhaaltje / door Will Mabbitt & Fred Blunt ; vertaling [uit het Engels]: Marjolein Algera

Komisch prentenboek over een vader die nog 1 laatste verhaaltje zou voorlezen aan zijn erg fantasievolle dochter. Het wat zoete verhaaltje dat papa kiest, over een schattig roze katje dat een verjaardagspartijtje viert, vliegt volledig uit de bocht als dochtertje mee gaat bedenken: een leeuw doet zijn intrede, een lichtzwaard (veel leuker cadeau dan het werkelijke cadeau in het zoete boekje: een knuffeldier) en vervolgens wordt egelvriendje ontvoerd door een reuze dinorobot, maar roze katje en haar vriendjes weten hem gelukkig te bevrijden. Eind goed al goed, behalve dan dat vader na het bedtijdverhaaltje beduusd moet bijkomen in zijn luie stoel met een glaasje wijn.

Het boek

Het boek / Marije Tolman & Ronald Tolman

In dit derde tekstloze prentenboek van vader en dochter Tolman vliegt er (eerst lijken het vogels) een enorme hoeveelheid boeken door de lucht. Olifant pakt er een, begint te lezen en houdt niet meer op. Ondertussen loopt hij door een steeds veranderende omgeving, wordt hij regelmatig gevolgd door verschillende dieren en vraag je je af: Zou hij ze voorlezen? Wat leest hij eigenlijk? Veel dieren zijn in ieder geval erg nieuwsgierig. Uiteindelijk komt hij uit bij een bibliotheek (in de ogen van de kinderen bij het voorlezen: een boekenkast [wel een enorme dan]) en zet hij het boek in een van de kasten. Meerdere van de dieren die hem gevolgd zijn, zijn ook in de bibliotheek en zoeken nu zelf wat uit.

Mijns inziens is dit mooie boek een ode aan de bibliotheek (want leesplezier begint toch bij een ruime collectie boeken die makkelijk bereikbaar is), een ode aan de enthousiaste lezer (en de nieuwsgierig makende en aanstekelijke uitwerking die dat enthousiasme op anderen kan hebben), een ode aan het boek en een ode aan de boekenmakers, want geen mooie boeken zonder fantastische schrijvers en illustratoren.