Alle verhalen van Ridder Florian

Alle verhalen van Ridder Florian / Marjet Huiberts ; met tekeningen van Philip Hopman

Van Ridder Florian zijn vele prentenboeken en hier zijn ze gebundeld (inclusief twee nieuwe verhalen)  in een lekker dik boek voor extra lang plezier.

‘Ridder Florian de Bange’ (zo beginnen alle verhalen) is een riddertje in kleuterformaat, dat ieder verhaal angstig of bevooroordeeld ingaat, maar aan het einde steeds weer ervaart dat de werkelijkheid anders is en altijd in positieve zin. De akelige nar die Florian publiek te kakken zet, wordt zelf zo bang voor de kleine boze pony van Floriamndat hij het zelf van angst in zijn broek doet, de enge draak blijkt gewoon een vriend te willen, de boze keizerin is eigenlijk een goedlachse vrouw die hartelijk om Florians moppen lacht, de gemene oplichter wordt uiteindelijk door Florian om de tuin geleid en de monnik is geen stinkende zonderling maar een lieve muzikale leermeester. En vooral alle grote boze mannen blijken maar bange poeperds.

Continue reading “Alle verhalen van Ridder Florian”

De grote verboden zolder

De grote verboden zolder / Edward van de Vendel

De grote zolder is een verboden plek voor Eddie (verboden door zijn ouders) omdat het een gevaarlijke plek is: er zijn stukken waar je doorheen kunt vallen. Maar sinds het ‘beschadigde’ meisje Linea bij het gezin logeert, komt hij er wel: Linea komt Eddie regelmatig ‘s nachts uit zijn bed halen om hem mee te nemen naar zolder waar ze droomachtige dingen beleven. Of droomt hij het maar? Uiteindelijk beginnen de zolderavonturen meer op nachtmerries te lijken en moet Eddie Linea’s demonen verslaan. Alles wat ze in de nacht op zolder meemaken lijkt verband te hebben met de gezinssituatie van Linea.

Lees verder

Johannes de parkiet

Johannes de parkiet / Mark Haayema & Medy Oberendorff

Zo, hier hebben we een heel bijzonder prentenboek, wat betreft tekst èn illustraties. Op tragikomische wijze wordt het verhaal verteld over parkiet Johannes die aanvankelijk in zijn eentje in een grote volière komt te wonen, maar er ongevraagd steeds meer vogels bij krijgt. Vogels in de meest exotische verschijningsvormen die je maar kunt bedenken, allemaal verschillende soorten. Het begint met wat gemopper van Johannes bij de eerste nieuwkomers, maar als het er wat veel worden raakt Johannes flink overstuur en valt zelfs een van de vogels aan. De andere vogels begrijpen het niet: niemand doet toch kwaad en er is toch plek en voer zat?  Als Johannes de andere vogel te lijf gaat, pakt baasje Gijs hem uit de volière en zet hem terug in zijn oude kooi. Tot bedaren gekomen beseft Johannes dat hij het misschien wat meer de kans had moeten geven. Hij ontdekt hij dat zijn kooi IN de volière staat en niet op slot zit. Hij besluit eruit te komen en gelukkig gaat nu alles goed.

Hoewel Johannes zich dus niet zo fijn en op een gegeven moment zelfs agressief naar de nieuwkomers gedraagt, is het verhaal op zo’n manier geschreven dat je hem ook wel aandoenlijk vind in zijn sociale onhandigheid. Johannes de Parkiet doet absoluut aan de komst van vluchtelingen en nieuwkomers denken en hoe sommige mensen daarop reageren, maar zonder dat er goede en slechterikken zijn. Duidelijk is wel dat je soms gewoon even moet wennen en dat je daar je best voor moet doen, maar dat agressie geen oplossing is.

Behalve het verhaal zijn de illustraties ook heel bijzonder: zo precies en fijn getekend. ‘Zijn het nou foto’s?’, vroeg een meisje tijdens het voorlezen. En dat was geen gekke vraag, want het is zo precies dat het wel foto’s lijken.

Wat verder opviel tijdens het voorlezen in de bibliotheek: de kinderen zaten van begin tot eind doodstil te luisteren. Dat maak ik maar zelden mee. Vinden ze een boek leuk: dan doen ze luidruchtig mee, vinden ze het niet leuk: draaien ze zich om, lopen weg of geven te kennen het saai of stom te vinden.

Dit prentenboek zou nog wel eens prijzen kunnen gaan winnen, in ieder geval is het alvast Kerntitel voor de Kinderboekenweek  2018.

De Grotteling

De Grotteling / Benji Davies ; vertaald [uit het Engels] door Edward van de Vendel

Wat een schitterende illustraties maakt Benji Davies toch! In Nederland is hij vooral bekend door De kleine walvis: Prentenboek van het jaar 2017.

De Grotteling speelt in Engeland, maar dan een jaar of 100 geleden. Enige uitleg aan de kinderen die je voorleest is daarbij wel handig. Vooral aan te raden is de eerste prent goed bekijken: de prent van voor het verhaal begint. Aangezien het verhaal draait om alles en iedereen die je op die prent ziet: een chagrijnige orgelman met een vastgebonden aapje, een jongen op het dak, een meisje voor het raam en een typisch Engelse politieagent die door mijn voorleespubliek niet als politieagent herkent werd.

Het wijsje dat de orgelman draait is een liedje over de enge Grotteling. Het meisje voor het raam krijgt vervolgens het liedje niet uit haar hoofd en gaat angstig in bed liggen, want wellicht komt de Grotteling. En ja, hij komt inderdaad. Iedereen ziet hem, of eigenlijk net niet. Overal jat hij wat weg en laat mensen geschrokken achter. De kinderen die goed naar de prenten kijken zien wie de Grotteling daadwerkelijk is. En jat hij alles wat los en vast zit, of heeft hij een plan? Uiteindelijk wordt het allemaal duidelijk en heeft alles te maken met die eerste prent.

Wat een leuk boek om te bekijken en voor te lezen. En met enige hulp en uitleg aan de kinderen zien ze meer en doen ze lekker enthousiast mee.

Open dit boek niet : ga lekker wat anders lezen!

Open dit boek niet : ga lekker wat anders lezen! / Andy Lee ; vertaling [uit het Engels]: Ellen Hosmar/Vitataal ; redactie en productie: Vitataal

Doldwaze gekkigheid en niet het eerste boek waarbij de hoofdpersoon al schreeuwend tegen de lezer duidelijk wil maken dat er vooral niet verder gelezen moet worden (Doe dat boek dicht / [tekst:] Jill Lewis ; [ill.:] Deborah Allwright). Ik had er eerlijk gezegd niet zo’n zin in, maar nam het boek toch maar mee om voor te lezen in de bibliotheek (aangezien ik anders een boek te weinig had en bovendien vermoedde dat de kinderen het wel zouden weten te waarderen). Ik lees altijd vijf prentenboeken voor, die ik van te voren laat zien en waar ik wat over zeg en vervolgens mag steeds een kind kiezen welk boek we gaan lezen. Zodra ik dit boek had laten zien (‘Het heet “Open dit boek NIET”, dus misschien moeten we dat dan ook maar niet doen’), waren de kinderen al door het dolle heen en moest ik deze als eerste voorlezen.

Een raar blauw mannetje doet vanaf het begin tot aan het einde van het boek zijn uiterste best om te zorgen dat er geen bladzijdes worden omgeslagen: van boos schreeuwen, tot negeren, tot dreigementen en juist beweren dat het hem niets kan schelen. Dat werkt natuurlijk allemaal niet: de kinderen willen vreselijk graag de bladzijden omgeslagen hebben. Uiteindelijk vertelt het mannetje een ongeloofwaardig verhaal over een heks die heeft gezegd dat zij hem in een kikker zou veranderen op de laatste pagina, en …. na het omslaan van die pagina kom je op de laatste bladzijde waar oeps …. het mannetje inderdaad een kikker is geworden. Meerdere kleuters wilden heel graag het boek mee naar huis.